سوگ آستمال(آستامالین تعزیهسی)
تحقیق، سناریو و کارگردان: بابک مینقی/ تصویربردار: مهدی شیرین، سعید علیزاده/ صدا و تدوین: باقر مردانی/ صدا بردار: حسن سلمانی/ مدیر هنری و مشاور کارگردان: ناصر صادقی/ مدیر تولید: هوشنگ صوفیانی/ عکاس: فرزانه مینقی/ مجری طرح: کارگاه تجربی هنر و خانواده فیلم/ تولید: کارگاه تجربی هنر و خانواده فیلم. دیویکم. 16 دقیقه. زمستان 1387- 1388، تبریز.
فیلم مستند مردم شناسی سوگ آستمال به آیین های روز عاشورا در روستای زیبای آستمال می پردازد.
با آنکه روزانه هزاران ساعت برنامه به زبان فارسی از تلویزیون های داخلی و خارجی پخش میشود. ولی کمتر دقایقی هست که حس و خصلت زمانه ما را بازتاب دهد. چند روز قبل با دوستی که فیلمی کوتاه درباره ایدز ساخته گفتگو می کردم. هزاران ساعت فیلم به تشویق جشنواره های موضوعی درباره ایدز، اعتیاد و عاشورا ساخته شده است. ولی کمتر دقایقی هست که این فیلم ها بتوانند به سوژه خود نزدیک شوند. هر روز در پس اتفاقات روزمره میلیون ها ساعت فیلم بوسیله دوربین های ویدیویی سبک و تلفنهای همراه ضبط میشود و میلیون ها ساعت فیلم دلت(پاک) میشو . ولی در پشت هیچکدام از این تصاویر کارگردانی نیایستاده است. و فیلمی متولد نمیشود. پیشنهاد من اینست که هر کدام ۱۰ دقیقه بدون حرکت از خیابانی که در آن زندگی می کنیم فیلم بگیریم. ۲۰ سال بعد این فیلمهای کوتاه مستند بازتابی از زمانه ما خواهد بود، آیندگان هزاران نکته ریز از آن استخراخ خواهند کرد. همه چیز از شکل آرایش موی سر مردم تا نوع حرکت کردنشان، لباسها، گفتگوها و ... برای آیندگان اکتشافی بزرگ خواهد بود. بیست سال بعد هیچکس فیلمی را که به سفارش فلان ارگان و بصورت نخنما تصویربرداری شده به خاطر نمی آورد. همانگونه که تمامی تذکره هایی که شاهان در طول تاریخ برای خود نوشته اند. از بین رفته اند. هیچکس فیلمسازی را که واقعیت های جامعه خویش را پشت کلیپ های زیبا و شعارهای عوام فریبانه پنهان کرده به خاطر نخواهد آورد. شاید نامی کوتاه باشد در تاریخی، اعلانی... ورق که می زنی بخاطر بیاوری و تاسف این لحظه را که شاید باید کاری می کردی چیزی می نوشتی قدرت استدلال قوی تری داشتی! ابزار من این وبلاگ کوچک است با مخاطبانی محدود و ابزار دشمنان حقیقت جرینگ جرینگ سکه های طلا و نام های پر طمطراق رقابت نابرابری است ولی قضاوت تاریخ منصفانه و صحیح خواهد بود همانگونه که همیشه بوده است.
داينا